بیشتر کودکان به مدرسه می‌روند اما چرا یاد نمی‌گیرند؟

بیشتر کودکان به مدرسه می‌روند اما چرا یاد نمی‌گیرند؟

«لنت پریچت» / مترجم: تیبا بنیاد
تاریخ انتشار: ۷ خرداد ۱۳۹۶ - ۱۹:۵

بیشتر کودکان به مدرسه می‌روند اما چرا یاد نمی‌گیرند؟

بهترین مکان برای پیدا کردن کودکی که ضعف تحصیلات دارد، مدرسه است. بیشتر کودکان به مدرسه می‌روند و این خبر خوبی است. دولت‌ها مدرسه می‌سازند و معلمان را به استخدام درمی‌آورند. والدین هم تحصیل را کلید آینده کودکان می‌دانند و آنها را راهی مدرسه می‌کنند. از زمان تایید آموزش به عنوان حقی بنیادین در اعلامیه جهانی حقوق بشر در سال 1984، پیشرفت‌های زیادی در توسعه تحصیل حاصل شده که تا پیش از آن در تاریخ بشر بی‌سابقه بوده است.
اما خبر بد این است که صدها میلیون کودک مدرسه را شروع می‌کنند، هر روز و هر سال به مدرسه می‌روند، اما چیزی یاد نمی‌گیرند. پژوهشی در زامبیا نشان می‌دهد که تقریبا سه چهارم جوانان، ریاضیات و علوم را نمی‌دانند و 6 نفر از 10 نفر آنها بی‌سواد هستند. اما در این میان تنها هفت درصد این جوانان هرگز به مدرسه نرفته‌اند. در حقیقت، نیمی از کسانی که ریاضیات و علوم را نمی‌دانستند و یک سوم آنها که بی‌سواد بودند، نه تنها مدرسه را شروع کرده بلکه کلاس ششم را هم تمام کرده بودند. این کودکان با وجود محصل بودن دانشی فرا نگرفته بودند. تحصیل بدون یادگیری صرفا اتلاف وقت است. متاسفانه زامبیا تنها جایی نیست که در آن تحصیل بدون آموزش کافی در جریان است.
نتایج بررسی‌های ملی و بین‌المللی در سطح دنیا منجر به شناخت گسترده این موضوع شده است که گروه‌های محروم همچنان از تحصیلات باز می‌مانند و در حال حاضر با بحران جهانی آموزش در مدارس مواجه هستیم. بنابراین توسعه پایدار جدید تمرکزها را تغییر داده است و این هدف را مطرح می‌کند: «لازم است تا سال 2030، اطمینان حاصل شود که همه دختران و پسران، تحصیلات ابتدایی و دبیرستان با کیفیت، برابر و رایگان داشته باشند تا منجر به برآیندهای آموزشی مرتبط و موثر باشد.»
امیدوار کننده است که «گوردون براون» نخست وزیر سابق [انگلیس]، فرستاده ویژه سازمان ملل برای آموزش و پرورش، کمیسیونی برای سرمایه‌گذاری مالی بر فرصت‌های تحصیلی را هدایت می‌کند با این مسئولیت که برنامه‌ای را برای تحقق این هدف بسط دهد.
اجازه دهید سه نقطه شروع [برای این هدف] ارائه دهم. نخست، حصول اهداف آموزشی نسبتا کم به معنای اینکه پیامدهای آموزش باید سریع‌تر و بیش از پیش پیشرفت کند. سازمان توسعه و همکاری اقتصادی (OECD) توانایی دانش‌آموزان در به‌کارگیری مفاهیم ریاضیات و استدلال منطقی برای مسائل عملی را می‌سنجد. در آزمون آنها [این سازمان]، دانش‌آموزی نمره‌ زیر سطح دو می‌گیرد که به اندازه کافی به مهارت‌های ریاضی آگاه نیست تا بتواند از عهده حل مسئله‌های ساده برآید. این معیار می‌تواند به عنوان استانداردی برای سنجش «برآمدهای آموزشی موثر و مرتبط» در نظر گرفته شود.
در فنلاند، تنها 12 درصد دانش‌آموزان زیر این سطح هستند و در کره [جنوبی] تنها 9 درصد، در حالی که در انگلیس 22 درصد دانش‌آموزان زیر خط استاندارد هستند. در اندونزی اما، 76 درصد دانش‌آموزان پایین‌تر از سطح دو قرار دارند. نگران‌کننده‌تر اینکه از زمانی که برای اولین بار این استاندارد در سال 2003 اندازه‌گیری شد، تنها 4/2 درصد پیشرفت داشته است. با این نرخ جاری، تا سال 2030، 72 درصد از دانش‌آموزان اندونزیایی به «یافته‌های آموزشی موثر و کارآمد» دست نخواهند یافت. با این حال دنیا باید با این هدف آموزشی متهورانه که برنامه‌ریزی شده، روبه‌رو شود. سرعت پیشرفت در بسیاری کشورهای درحال توسعه نیاز به افزایش دارد.
دوم، کمیسیون [آموزش سازمان ملل] باید بداند با اینکه پول نیازی ضروری است، سرمایه‌گذاری مالی به تنهایی کفایت نمی‌کند. برای مثال در هند، دولت تعهد کرده است که بودجه مقطع ابتدایی آموزش را تامین کند. هزینه‌کردهای دولت مرکزی برای آموزش مقطع ابتدایی بین سال‌های 2001 و 2013، 11 برابر افزایش یافته است. در همین بازه زمانی، بررسی‌ها نشان داده است که درصد کودکانی که در کلاس پنجم قادر به خواندن و انجام تفریق ساده باشند، کاهش یافته است.
در اندونزی، تعهد عمده، به افزایش حقوق معلمان معطوف شده است که این امر هزینه‌های آموزشی را سالانه چهار میلیارد دلار افزایش داده است. در حالی که یک ارزیابی دقیق نشان می‌دهد تقریبا هیچ آموزش افزوده‌ای برای دانش‌آموزانی که توسط معلمانی که دستمزد بالایی دارند، ارائه نشده است. بنابراین پیشرفت به سرمایه‌گذاری بهتر و بیشتر احتیاج دارد.
سوم؛ پژوهش، بخش تکمیل‌کننده اهداف آموزشی است. دانستن آنچه لازم است بدانید به معنای دانستن آن یا دانستن چگونه انجام دادن آن نیست. دنیا برای حل کردن مسئله تغییرات اقلیمی، به انرژی‌های تجدیدشدنی بهتر و ارزان‌تری نیاز دارد. این موضوع به معنای آن نیست که ما اکنون آن تکنولوژی‌ها را در اختیار داریم، بنابراین دنیا 12 میلیارد دلار در سال را هزینه تحقیق درباره انرژی‌های تجدید شدنی می‌کند.
پیشرفت در اهداف آموزشی نیاز به نظامی از تحصیلات دارد که با سرعت بیشتری در راه بهبود عمل می‌کند. اما درباره چگونگی انجام آن دانش بسیار کمی وجود دارد که تا حدودی سرعت پایین در پیشرفت آموزش را رقم زده است. دولت انگلیس این نیاز را به رسمیت شناخته است و بودجه تحقیقاتی به آن اختصاص می‌دهد تا دانش عملی مورد نیاز برای پیشرفت سیستم‌های آموزشی را تولید ‌کند. با این حال، یک هدف آموزشی با تمرکز صحیح بر یادگیری بدون ایجاد تغییرات رادیکال درباره چگونگی حصول این یادگیری کافی نخواهد بود. با این روش ما می‌توانیم خبرهای خوب درباره تحصیلات را به خبرهای خوب درباره آموزش تبدیل کنیم و مطمئن شویم که همه کودکان در مدارس هستند و در حقیقت آموزش می‌بینند.

مطالب مرتبط


دیدگاه کاربران

برای ثبت دیدگاه وارد وب سایت ما شوید.