انتخابات اروتیک

نگاهی به حضور زنان در انتخابات

انتخابات اروتیک

دکتر علی فیروزآبادی، روانپزشک و روان‌درمانگر
تاریخ انتشار: ۲۷ اردیبهشت ۱۳۹۶ - ۱۷:۱۷

انتخابات اروتیک

زنان به عنوان نیمی از جمعیت کشور در طول دهه‌های گذشته متحمل محدودیت‌های چندی در زمینه‌ی حضورشان در سطح جامعه بوده‌اند. دیدگاه قانونگزاران و تصمیم گیرندگان در این چند دهه، طیف‌های متفاوتی را در بر می‌گرفته است اما برایند آن‌ها به این منجر شده که هنوز خانم‌ها، اجازه‌ی حضور در استادیوم را ندارند، در انتخاب برخی رشته‌ها دچار محدودیت هستند و اجازه‌ی خروج از کشور را بی اذن شوهر ندارند. مثال‌های دیگری را نیز می‌توان اضافه کرد که همگی به محدودیت‌هایی که زنان در شرایط فعلی با آن‌ها مواجهند اشاره کنند.

پدیده‌ای که در جریان معرفی کاندیداها در انتخابات اخیر شوراها به شکلی بارز و گاه افراطی چشم‌ها را به سوی خویش معطوف کرده استفاده‌ی نامزدها از عامل "جنسیت"، "زنانگی" و "جذابیت" در تبلیغات خود است. آیا میان این پدیده و آن محدودیت رابطه‌ای وجود دارد؟

در نوشتار "دموکراسی یا ظاهربینی" که در شماره ۶۱۸ هفته‌نامه‌ی سلامت در تاریخ ۲۳ اردیبهشت و همچنین روزنامه‌ی سپید در تاریخ ۲۰ اردیبهشت به چاپ رسید به شخصیت‌های معطوف به دیگرانی اشاره نمودم که برون‌گرا، احساساتی و حساس به دیدگاه دیگران در مورد خود هستند که جلب توجه و دیده شدن برایشان اهمیتی ویژه دارد و گاه آن‌چنان این امر در ذهنشان بارز می‌شود که بدنامی را به گم‌نامی ترجیح می‌دهند. در حقیقت اگر بخواهیم نگاهی نزدیک‌تر و مطابق با تقسیم بندی‌های علمی و حرفه‌ای به این گروه بیاندازیم چنین شخصیت‌هایی در چارچوب خوشه‌ی B طبقه بندی اختلالات شخصیتی قرار می‌گیرند که شامل شخصیت‌های نمایشی، خودشیفته، مرزی و ضد اجتماعی هستند. هریک از این شخصیت‌ها برای دیده شدن، تحسین شدن و جلب توجه به تمهید خاصی متوسل می‌شوند.

در میان این گروه شخصیت نمایشی یا هیستریونیک برای دیده شدن به جاذبه‌های زنانگی یا مردانگی متوسل می‌شود که به نوعی با موضوع این نوشتار مرتبط است. این افراد از ویژگی‌های جنسیتی به عنوان یک ابزار در جهت معطوف کردن نگاه‌ها به سوی خویش استفاده  می‌کنند. این ویژگی می‌تواند قدرت عضلانی مردانه یا چهره و اندام زیبای زنانه باشد. افراط در این الگوی ارتباطی گاه موجب می‌شود که آن‌ها به کاریکاتوری از مردانگی یا زنانگی بدل شوند. اعتماد به نفس آن‌ها حول این جذابیت تنیده می‌شود و تعجبی ندارد که زمانی که به میانسالی و شروع از دست دادن طراوت جوانی نزدیک شدند حس یاس و افسردگی بر آن‌ها غلبه کند(ریشه‌یابی واژه‌ی یائسگی نیز از منظر فرهنگی به ما می‌گوید که در جامعه‌ب ما چنین نگاهی غالب است).

میان آن محدودیت و این توسل به زیبایی چهره و جذابیت فیزیکی برای مقبولیت ارتباط وجود دارد. زمانی که فرصت‌های کمی برای ابراز وجود در سطح جامعه به ویژه برای خانم‌ها فراهم بود، وقتی تظاهر و تفاخر و نمایش در جامعه جای ویژگی‌های اصیل و بنیادی را گرفت و عقل‌ها در چشم‌ها خلاصه شد، افراد به ناچار برای کسب مقبولیت، آن‌چه را که در جامعه خریدار دارد عرضه می‌کنند. ان عکس‌های انتخاباتی چشم‌هایی را نیز برای دیدن طلب می‌کنند و این دو روی سکه جامعه‌ی ظاهربین نمایشی است.

 

منبع: مجله تلگرامی تجربه های روانپزشکانه

مطالب مرتبط


دیدگاه کاربران

برای ثبت دیدگاه وارد وب سایت ما شوید.