نقش بازی در رشد کودک

نقش بازی در رشد کودک

تاریخ انتشار: ۱ اسفند ۱۳۹۵ - ۱۷:۵۱

نقش بازی در رشد کودک

انسان نیاز به حرکت و جنبش دارد و بازی بخش مهمی ازاین نیاز است. هرفرد برای رشد ذهنی و اجتماعی خود نیازمند اندیشه و تفکر است و باری خمیر مایه ی این تفکرو اندیشه است.
آمادگی جسمی و روحی برای مقابله با مشکلات بخشی از فلسفه ی بازی کودکان است. بنابراین ؛ بازی هرچه گسترده تر؛ پیچیده ترو اجتماعی ترباشد کودک از مصونیت روانی بیشتری برخوردارمی‌شود . کشف دنیای اطراف بخش دیگری ازفلسفه ی بازی است که کودک حس کنجکاوی خود را از این طریق ارضا می‌کند . بازی تن وروان کودک را واکسینه می‌کند و مسؤولیت اجتماعی و اقتصادی را که در آینده باید بدوش کشد به او می آموزد .
کودک با بازی کردن موقعیتی بدست می آورد تا اعتقادات ؛ احساسات و مشکلات خود را پیدا کند و مهارت های زندگی را بیاموزد . رابرت وایت می گوید : ساعات زیادی را که کودکان صرف بازی می کنند نمی توان به هیچ وجه تلف شده تلقی نمود ؛ بازی ممکن است شادی بخش باشد ولی در دوران کودکی یک کار جدی است. 

بدون تردید بازی بهترین شکل فعالیت طبیعی هر کودک محسوب شود.
- بازی دنیای کودکان است. بادنیای کودکان بازی نکنید.
- بازی مؤثرترین و پرمعنا تربپین راه یادگیری کودکان است.
- بازی یکی از بهترین راه های تربیت فرزند است.
- بازی منبع سرشار و غنی آموزشی است.  

بازی درمانی یکی از روشهای مؤثر در درمان مشکلات رفتاری و روانی کودکان است. بطور کلی بازی نقش مؤثری در رشد کودک دارد و در خلال بازی می‌توان به بسیاری از ویژگیها، مسائل و رشد کودک پی برد. بازیهای کودکان مختلف و نوع ویژگیهایی که از خود ظاهر می‌سازند تفاوتهایی با یکدیگر دارند. هر چند نوع بازیها در گروههای سنی و بچه‌های گروه سنی مشترکاتی دارد، اما نوع شرکت کودک در بازی اهمیت ویژه دارد. بازی درمانگر در واقع از موقعیت بازی برای ایجاد ارتباط با کودک استفاده می‌کند و تلاش می‌کند به تخلیه هیجانی او و حل و فصل مشکلات او در زندگی عادی‌اش بپردازد.


تعریف بازی
به هرگونه فعالیت جسمی یا ذهنی هدفداری که به صورت فردی یا گروهی انجام بپذیرد و موجب کسب لذت و افناع نیازهای کودک شود ؛ بازی می گویند.


نفش بازی در رشد اجنماعی کودک:
موجب ارتباط کودک با محیط بیرون میشود و دنیای اجتماعی او را گسترش می‌دهد.
موجب شکوفایی استعدادهای نهفته و بروز خلاقیت می‌شود.
همکاری، همیاری و مشارکت کودک توسعه می‌یابد.
بارعایت اصول و مقررات آشنا می‌شود.
همانندسازی با بزرگسالان را می‌آموزد.
با مفهوم سلسله مراتب آشنا شده و آن را رعایت می‌کند.
رقابت را می‌آموزد و شکست را بطور واقعی تجربه می‌کند.
قدرت ابزار وجود پیدا می‌کند و از ترس، کمرویی و خجالت بیهوده رها می‌شود.
حمایت از افراد ضعیف را می‌آموزد.


نقش بازی در رشد عاطفی کودک:
نیاز به برتری‌جویی را ارضا می‌کند .
موجب ابراز احساسات، عواطف، ترس ها و تردیدها، مهرو محبت، خشم و کینه و نگرانی‌ها می‌شود.
تمایل به جنگجویی و ستیزه گری را کم می‌کند.              
برون نگری کودک را افزایش می‌دهد.



نقش بازی در رشد جسمی کودک:
موجب رشد هماهنگ دستگاه‌ها و اعضای مختلف بدن می‌شود.
باعث تقویت حواس کودک می‌شود.
نیرو و انرژی بدن را به بهترین شکل مصرف می‌کند.
کودک به توانمندی‌های فکری و بدنی خود آگاهی پیدا می‌کند.



نقش بازی در رشد ذهنی کودک
در یادگیری زبان نقش بسزایی دارد.
در رشد هوش کودک بسیار مؤثر است.
با مفاهیم ساخت، فضا و شکل آشنا می‌شود.
رفتارهای هوشمندانه کودک تقویت می‌شود.
موقعیت استفاده از قوه تخیل در کودک به وجود می‌آید.
زمینه بهتری برای تفکر فراهم می‌کند.

 

 

عرفانه اعتماد، روانشناس

منبع: به‌اندیشان

کپی با ذکر منبع بلامانع است.

مطالب مرتبط


دیدگاه کاربران

برای ثبت دیدگاه وارد وب سایت ما شوید.