با معلولیت فرزندم و حرف مردم چه کنم؟

با معلولیت فرزندم و حرف مردم چه کنم؟

مدیریت عکس العمل های مردم وقتی یک فرزند معلول دارید!
تاریخ انتشار: ۱۵ تیر ۱۳۹۶ - ۱۹:۷

با معلولیت فرزندم و حرف مردم چه کنم؟

وقتی یک فرزند معلول دارید ممکن است مردم عکس‌العمل‌های متفاوتی نسبت به آن نشان دهند:

بعضی از افراد بسیار باز و مشوق برخورد می‌کنند، بعضی هم ممکن است نگاه تحقیرآمیزی داشته باشند و این کودکان را قضاوت کنند. اگر شما برای تمام عکس‌العمل‌ها آمادگی داشته باشید، احتمالاً قادر خواهید بود آن‌طور که دوست دارید به رفتار آن‌ها پاسخ دهید.

 

افرادی که عکس‌العمل مثبتی نسبت به کودک دارند

بیشتر مردم رفتار حمایتگر، حساس و مفیدی دارند؛ برای مثال ممکن است بگویند: «کمکی از دست من برمی‌آید؟ چه افتخاری است که با این بچه کار سروکار داری. بچه خیلی خوبی است؛ فرزند شما در نقاشی کشیدن ماهر و بسیار خلاق است. امروز خیلی خوب با دوستانش بازی کرده، هیجان‌انگیز است که مرتب پیشرفت می‌کند».

وقتی کسی نظر مثبت یا مفیدی می‌دهد بهتر است پاسخی دهیم که مکالمه ادامه پیدا کند – مثلاً «متشکرم، حرف شما خیلی دلگرم‌کننده بود». اگر شما بازخورد مثبت به رفتارهای مردم داشته باشید، آن‌ها نیز واکنش خوب نشان خواهند داد.

 

اگر مردم عکس‌العمل منفی نسبت به کودک داشته باشند.

گاهی اوقات افراد اصلاً  نمی‌دانند که چه عکس‌العملی نشان دهند و ممکن است رفتارهای منفی یا ناراحت‌کننده از خود نشان دهند حتی اگر نخواسته باشند؛ به‌طور مثال ممکن است بگویند: «شاید وضع کودک شما بهتر شود، بعضی از بچه‌ها کلاً عقب هستند. فرزند شما مشکلی ندارد و پسرها اغلب این‌طوری هستند؛ بیش‌فعال‌اند. این بچه چرا این‌طوری است؟!

گاهی نیز مردم رفتارهای زشت و غیرقابل‌تحملی بر اساس دلایل خود دارند.

به‌طور مثال ممکن است بدون تفکر حرف‌هایی بگویند مانند: «بیاید توپ را از آن بچه‌ای که چشم‌های خنده‌داری دارد مخفی کنیم.»

ممکن است واقعاً درکی از معلولیت نداشته باشند، مثلاً _«ببخشید، ما نمی‌توانیم این بچه را برای جشن تولد دعوت کنیم چون قرار است یک قلعه پرشی داشته باشیم و او نمی‌تواند این کار را انجام دهد.»

یا توصیه‌های بی‌ربط ارائه دهند، برای مثال: «من کسی را می‌شناسم که همین معلولیت را داشت؛ آن‌ها بسته‌ای از طریق اینترنت خریدند که فرزندشان خیلی زود با استفاده از آن خوب شد.»

ممکن است کسی را به‌عنوان مقصر سرزنش کنند، مثلاً _«چون شما تا لحظه به دنیا آمدنش کار می‌کردی این اتفاق افتاد.»

گاهی هم افراد بی‌ملاحظه هستند، مثلاً_ «خوشبختانه بقیه فرزندانت سالم هستند» یا «ژنی که از پدرش به ارث برده باعث این اتفاق شده و شما نباید باهم ازدواج می‌کردید.»

طبیعی است که از عکس‌العمل‌های این‌چنینی برنجید یا آسیب ببینید. پاسخی که شما به آن‌ها می‌دهید به اینکه چه کسی و در چه شرایطی این نظرات را داده بستگی دار؛ ولی رنجیدن شما باعث می‌شود عقب‌نشینی کنید یا واکنش‌های غیرمفید داشته باشید.

 

چگونه واکنش‌های خود را مدیریت کنیم؟

 نقاط ضعف خود را پیدا و مشخص کنید.

گاهی ممکن است بخواهید از حق خود و کودکتان دفاع کنید یا نظر منفی فردی را اصلاح کرده و حتی به چالش بکشید. اگر بتوانید خونسردی خود را حفظ کنید و صحبت کنید، احساس توانمندی زیادی خواهید کرد.

 اما گاهی اوقات ممکن است آمادگی بحث و مقابله را نداشته باشید یا اینکه احساس کنید بحث شما تأثیری ندارد. در موقعیت‌های این‌چنینی بهتر است که موضوع را رها کنید یا بحث را عوض کنید.

 از هر فرصتی برای آموزش استفاده کنید.

اگر خواستید می‌توانید به فرد در مورد معلولیت کودک خود آموزش دهید. برای مثال: «بسیاری از کودکان با اختلال اوتیسم به مدرسه‌های عادی می‌روند.»

اگر کودک دیگری در مورد رفتار یا قابلیت کودک شما پرسید، می‌توانید صادقانه و با زبانی که کودک بتواند درک کند، پاسخ دهید. برای مثال_ «پاهای نیما خسته می‌شوند، به همین خاطر او نمی‌تواند سریع راه برود.»

 از پاسخ استاندارد و مناسب استفاده کنید

گاهی اوقات یک پاسخ استاندارد همه آن چیزی است که نیاز دارید. برای مثال_ «توضیحش پیچیده است، اگر ممکن است ترجیح می‌دهم راجع به یک موضوع دیگری صحبت کنیم» یا «توضیحات خوبی در مورد معلولیت در وب‌سایت‌های ویژه کودکان در حال رشد وجود دارد.»

 

تصمیم بگیرید پاسخ ندهید

گاهی اوقات خوب است که بگویید نمی‌خواهید در مورد آن موضوع صحبت کنید و آن را به زمان دیگری موکول کنید. همچنین می‌توان نظرات را نادیده گرفت و به‌هیچ‌وجه به آن‌ها پاسخ نداد. برای مثال بگویید: «هوا این روزها خیلی خوب/بد نبوده؟»

 

قبل از پاسخ دادن، مکث کنید.

اگر قبل از پاسخ دادن به یک نظر ناراحت‌کننده برای لحظاتی مکث کنید یا مکالمه را کند کنید، به احتمال بیشتری می‌توانید واکنش خوبی نشان دهید. برای مثال_ «این روزها، اکثر کودکان متولدشده با سندرم داون، در مسیر یک زندگی شاد، سالم و سازنده رشد می‌کنند.»

البته اگر بتوانید، خوب است که اجازه دهید مردم بدانند شما آسیب دیده‌اید تا در دفعات بعد بیشتر مراقب باشند، مثلاً_ «وقتی درباره این مسائل این‌طوری صحبت می‌کنی، من ناراحت می‌شوم.»

 

با یک فرد حمایتگر صحبت کنید.

کاملاً طبیعی است که شما نیز نیاز داشته باشید گاهی اوقات خودتان را خالی کنید و درماندگی خود را بیان کنید؛ سعی کنید این کار را با کسی که به او اعتماد دارید مثل همسرتان یا یک دوست نزدیک انجام دهید. شما حتی می‌توانید بگویید: «من فقط نیاز دارم حرف بزنم و نیازی نیست که مشکلی را برایم حل کنید» و اگر نیاز بود حتی از مشاوران متخصص و حرفه‌ای کمک بگیرید.

صحبت کردن با سایر پدرمادرهایی که در موقعیت‌ مشابه شما هستند نیز می‌تواند مفید باشد. هم‌چنین می‌توانید یک گروه حمایتی برای پدر و مادرهای کودکان معلول تشکیل دهید یا در انجمن‌های ویژه پدر و مادرهای کودکان معلول شرکت کنید.

 

در مورد معلولیت کودک خود با دیگران صحبت کنید.

با خانواده و دوستان خود در مورد معلولیت کودکتان صحبت کنید زیرا به آن‌ها کمک می‌کند تا موقعیت خانواده شما را درک کنند؛ البته اینکه با چه کسی و چه میزانی صحبت کنید به خودتان بستگی دارد.

 

چرا صحبت کردن در مورد معلولیت کودکتان مفید است؟

فرزندتان بخشی از زندگی شماست و نزدیکانتان با دانستن اینکه روند درمانی کودک چقدر برای شما مهم است، بیشتر می‌توانند درکتان کنند و از شما حمایت کنند. ضمناً می‌تواند به شما در پذیرش معلولیت کودک کمک کند.

در مورد مشکلات با همسرتان صحبت کنید، یکدیگر را در زمان‌های دشوار حمایت کنید و ارتباط خود را محکم نگه دارید. همچنین اگر فرزندان دیگری نیز دارید شنیدن و صحبت کردن با آن‌ها در مورد احساساتشان مفید است و راه خوبی برای حمایت از آن‌ها محسوب می‌شود.

مترجم: شروین قبادی

مطالب مرتبط


دیدگاه کاربران

برای ثبت دیدگاه وارد وب سایت ما شوید.