نقش بازی در رشد کودک

5/4/2018 12:00:00 AM

انسان نیاز به حرکت و جنبش دارد و بازی بخش مهمی ازاین نیاز است. هرفرد برای رشد ذهنی و اجتماعی خود نیازمند اندیشه و تفکر است و باری خمیر مایه ی این تفکرو اندیشه است.
آمادگی جسمی و روحی برای مقابله با مشکلات بخشی از فلسفه ی بازی کودکان است. بنابراین ؛ بازی هرچه گسترده تر؛ پیچیده ترو اجتماعی ترباشد کودک از مصونیت روانی بیشتری برخوردارمی‌شود . کشف دنیای اطراف بخش دیگری ازفلسفه ی بازی است که کودک حس کنجکاوی خود را از این طریق ارضا می‌کند . بازی تن وروان کودک را واکسینه می‌کند و مسؤولیت اجتماعی و اقتصادی را که در آینده باید بدوش کشد به او می آموزد . 
کودک با بازی کردن موقعیتی بدست می آورد تا اعتقادات ؛ احساسات و مشکلات خود را پیدا کند و مهارت های زندگی را بیاموزد . رابرت وایت می گوید : ساعات زیادی را که کودکان صرف بازی می کنند نمی توان به هیچ وجه تلف شده تلقی نمود ؛ بازی ممکن است شادی بخش باشد ولی در دوران کودکی یک کار جدی است. 

بدون تردید بازی بهترین شکل فعالیت طبیعی هر کودک محسوب شود.
- بازی دنیای کودکان است. بادنیای کودکان بازی نکنید.
- بازی مؤثرترین و پرمعنا تربپین راه یادگیری کودکان است.
- بازی یکی از بهترین راه های تربیت فرزند است.
- بازی منبع سرشار و غنی آموزشی است.  

بازی درمانی یکی از روشهای مؤثر در درمان مشکلات رفتاری و روانی کودکان است. بطور کلی بازی نقش مؤثری در رشد کودک دارد و در خلال بازی می‌توان به بسیاری از ویژگیها، مسائل و رشد کودک پی برد. بازیهای کودکان مختلف و نوع ویژگیهایی که از خود ظاهر می‌سازند تفاوتهایی با یکدیگر دارند. هر چند نوع بازیها در گروههای سنی و بچه‌های گروه سنی مشترکاتی دارد، اما نوع شرکت کودک در بازی اهمیت ویژه دارد. بازی درمانگر در واقع از موقعیت بازی برای ایجاد ارتباط با کودک استفاده می‌کند و تلاش می‌کند به تخلیه هیجانی او و حل و فصل مشکلات او در زندگی عادی‌اش بپردازد.


تعریف بازی
به هرگونه فعالیت جسمی یا ذهنی هدفداری که به صورت فردی یا گروهی انجام بپذیرد و موجب کسب لذت و افناع نیازهای کودک شود ؛ بازی می گویند.


نفش بازی در رشد اجنماعی کودک:
موجب ارتباط کودک با محیط بیرون میشود و دنیای اجتماعی او را گسترش می‌دهد.
موجب شکوفایی استعدادهای نهفته و بروز خلاقیت می‌شود.
همکاری، همیاری و مشارکت کودک توسعه می‌یابد.
بارعایت اصول و مقررات آشنا می‌شود.
همانندسازی با بزرگسالان را می‌آموزد.
با مفهوم سلسله مراتب آشنا شده و آن را رعایت می‌کند.
رقابت را می‌آموزد و شکست را بطور واقعی تجربه می‌کند.
قدرت ابزار وجود پیدا می‌کند و از ترس، کمرویی و خجالت بیهوده رها می‌شود.
حمایت از افراد ضعیف را می‌آموزد.


نقش بازی در رشد عاطفی کودک: 
نیاز به برتری‌جویی را ارضا می‌کند .
موجب ابراز احساسات، عواطف، ترس ها و تردیدها، مهرو محبت، خشم و کینه و نگرانی‌ها می‌شود.
تمایل به جنگجویی و ستیزه گری را کم می‌کند.              
برون نگری کودک را افزایش می‌دهد.



نقش بازی در رشد جسمی کودک: 
موجب رشد هماهنگ دستگاه‌ها و اعضای مختلف بدن می‌شود.
باعث تقویت حواس کودک می‌شود.
نیرو و انرژی بدن را به بهترین شکل مصرف می‌کند.
کودک به توانمندی‌های فکری و بدنی خود آگاهی پیدا می‌کند.



نقش بازی در رشد ذهنی کودک 
در یادگیری زبان نقش بسزایی دارد.
در رشد هوش کودک بسیار مؤثر است.
با مفاهیم ساخت، فضا و شکل آشنا می‌شود.
رفتارهای هوشمندانه کودک تقویت می‌شود.
موقعیت استفاده از قوه تخیل در کودک به وجود می‌آید.
زمینه بهتری برای تفکر فراهم می‌کند.

 

عرفانه اعتماد، روانشناس





نام
نام خانوادگی
ایمیل
عنوان
متن